Overigens is de Sint-Veronakapel in het volksgeloof ook nog verbonden met de dood van de H. Hubertus (655-727). We laten weer Willy Brumagne aan het woord:
"Over het leven van de heilige Hubertus is weinig met zekerheid bekend. Waarschijnlijk geboren rond 655 uit hoge frankische adel volgde hij circa 703 de vermoorde Lambertus op als bisschop van Tongeren-Maastricht. Als missionaris ijverde hij in Toxandrië, de huidige Kempen, en in Bracbante, een regio die niet samenviel met het latere hertogdom Brabant. Hij bracht de bisschoppelijke zetel over naar Luik.
Zijn bekendheid dankt hij vooral aan de legende omtrent zijn bekering door een kruisdragend hert. Zijn verering was eeuwenlang belangrijk in het huidige België en in de omliggende gebieden. Hij is de patroon van de jagers en de beschermer tegen de hondsdolheid en alle kwalen die hiermede in een zelfs erg los verband staan zoals de "razende" tandpijn.
een van de oudste voorstellingen van de H. Hubertus, in monnikenpij en
met een zwaard. In het gewei van het hert is niet een lichtend kruis
maar het hoofd van Kristus afgebeeld (14de eeuwse miniatuur)
Een lagere geestelijke uit zijn gevolg beschreef in stuntelig Latijn zijn laatste levensdagen. Hubertus raakte gewond bij de visvangst op de Maas. Alhoewel de wonde gevaarlijk etterde aanvaardde hij in Bracbante een kerk in te wijden. Na de plechtigheid voelde hij zich onwel en besloot zich naar een van zijn domeinen te begeven. Het was een penibele reis, eerst per boot en, na een rustpauze (bij de Veronakapel in Leefdaal?), te paard. Hubertus stierf enkele dagen later op 30 mei 727. Zijn stoffelijk overschot is van Fura (Tervuren?) naar Luik overgebracht, en later naar Saint-Hubert in de Ardennen.
De H. Hubertuskapel (1617) bij de vijvers van Tervuren
De traditie wil dat de laatste reis van de bisschop liep van Heverlee, waar hij de kerk zou hebben ingewijd, (doorheen de Voervallei ?) naar Tervuren (=Fura), waar hij zou gestorven zijn. Op dit geloof, dat pas eeuwen na de gebeurtenis opgang maakte, hebben zich andere verhalen geënt. Zo zou de kerk van Leefdaal door Hubertus aan zijn voorganger zijn toegewijd en zou, tijdens de laatste reis, de rustpauze op de Veronewijk hebben plaatsgehad".
Bij nader onderzoek van het verhaal blijkt weinig met zekerheid vast te staan. De reisweg Heverlee-Tervuren is geen vaststaand gegeven en niet iedereen aanvaardt het naburige Tervuren als plaats van overlijden. Er bestaan zelfs ernstige tegenargumenten.
begrafenis van de H. Hubertus (Rogier Van der Weyden)
De H. Hubertus, de eerste bisschop van Luik, was aanvankelijk aan hetn hof van Pepijn van Herstal, waar hij een werelds leven leidde. Tijdens een jachtpartij achtervolgde hij een hert en zag tussen het gewei een kruis. Hierop bekeerde hij zich en werd een volgeling van de H. Lambertus, bisschop van Maastricht, wiens opvolger hij werd in 708. Hij bracht het heilige gebeente van zijn heilige voorganger over naar Luik en verplaatste ook de bisschopszetel daarheen. Hij overleed in 727. Zijn relieken werden in de 9de eeuw overgebracht naar Saint-Hubert (Ardennen). Hij is de patroon van de jagers en wordt aanroepen tegen hondsdolheid.
de H. Hubertus
Hubertus wordt gewoonlijk afgebeeld terwijl hij als jager neerknielt voor het hert met het wonderbare kruis. Wordt hij als bisschop voorgesteld, dan draagt hij een gesloten boek, waarop een klein hertje zit met een kruis tussen het gewei. Ook komt hij, als patroon van de jagers, voor met een jachthoorn, ofwel draagt hij een sleutel omdat hij, vanuit de hemel een sleutel zou hebben ontvangen.
de H. Hubertus (miniatuur)
