Zoals de meeste 11de eeuwse dorpskerken in het Maasland was de Veronakapel niet of nauwelijks versierd. En het weinige dat wellicht bestond is niet bestand gebleken tegen de tand des tijds. Enkel in sommige eersterangskerken waren er muurschilderingen en wellicht glasramen maar daarvan zijn in onze streken geen resten bewaard.
Van romaanse monumentale beeldhouwkunst, bijv. kapitelen en timpanen, vindt men hier geen spoor terug. Ook versieringsmotieven zijn schaars: aan de bovenkant van elke pijlers is een eenvoudig profiel (= imposten) aangebracht, die de overgang met de onderkant van de bogen moet markeren. Deze impostlijsten springen slechts uit onder de aanzet van de bogen maar lopen niet rond langs alle vier zijden van de pijlers.
De muren waren, ook aan de buitenzijde, overborsteld met een laag witkalk, zoals in de Karolingische tijd. Niet zozeer om esthetische maar wel om praktische redenen, om aldus het onregematig metselwerk te camoufleren.
De muren van de kerk hier hebben geen kroonlijst (= een uitspringend lijstwerk, soms gedragen door geprofileerde kraagstenen of Lombardische boogfriezen, zoals in Vossem).
De westertoren bezit al evenmin tekenen van versiering, zoals kroonlijsten tussen de verdiepingen of horizontale cordons die de geledingen aftekenen
