De Veronakapel voor de restauratiewerken van 1951-53. (foto, 1943)
Vanaf de 15de eeuw begon de gestage aftakeling van het kerkgebouw. In diezelfde eeuw nog werd een merkwaardig hooggotisch muurtabernakel in het koor aangebracht. Men beschilderde de muren van het kerkinterieur met afbeeldingen uit het leven van de legendarische Sint-Verona. Maar die fresco's verdwenen naderhand onder een aantal kalklagen. Tijdens de daarop volgende vervalperiode is het grootste deel ervan onherstelbaar beschadigd.
Het jaar 1717 betekent een positief keerpunt in de geschiedenis van het Veronakerkje. Na bijna 2 eeuwen van teloorgang werd het gebouw in dat jaar vrij grondig hersteld en verkleind.
De Veronakapel zoals die eruit zag na de herstellingswerken van 1773 tot die van 1951-53.
(foto van een scoutsgroep uit Evere, 1948)
- de twee zijbeuken werden weggebroken en de bogen tussen de midden en zijbeuken dichtgemetseld.
- de zijmuren van de middenbeuk werden ongeveer 1 meter verlaagd.
- zware steunmuren moesten de kerk aan de 4 hoeken stutten.
- in de zijmuren en in de noordelijke koormuur kwamen grote barokvensters
- de toren kreeg een classicistisch getinte ingang.
- op het dak kwamen schaliën.
grondplan van de kapel na de verkleiningswerken in 1773 (tekening van J. Mertens)
Ook het hele interieur kreeg een opknapbeurt. Er werd wat meubilair aangekocht:
- een houten hoogaltaar met een eenvoudig tabernakel
- een gestoelte in eikenhout met 2 zitjes
- 2 zijaltaren
- een zekere Floris Bonet "maekte eenige figueren en bancken", wellicht de 18de eeuwse barokbeelden van Maria en Verona die nu nog het gebouw verfraaien.
de Veronakapel zoals die eruit zag tussen 1773 en 1951
